Jong, druk, maar tóch vrijwilliger

Vrijwilligerswerk is mooi werk dat veel voldoening kan geven. Dit kan ook op veel verschillende manieren. Instellingen merken dat het aantal vrijwilligers achteruitloopt. Dit komt mede door het feit dat de ‘traditionele vrijwilligers’ er steeds minder zijn. Dit zijn vrijwilligers vanuit een generatie die nu ouder is. Voor hen was het ‘vanzelfsprekend’ om de naaste te helpen in de vrije tijd.

Tegenwoordig lijkt het alsof het niet meer zo vanzelf gaat. Het leven is drukker, de agenda’s raken voller en de entertainment is er in overvloed. Toch kan iedereen zijn of haar steentje bijdragen op een eigen manier. Deze jonge vrouwen kozen ervoor om vrijwilligerswerk te gaan doen bij Zorg- en Wooncentrum De Haven.

Dania Rahim (19) is iedere zondagmiddag te vinden op een kleinschalige woongroep voor mensen met dementie. Met de bewoners van de woongroep doet ze spelletjes, gaat ze wandelen en kletst ze over het leven. ,,Ik doe dit nu al een aantal jaren”, begint Dania haar verhaal. Dania hielp vaak mensen in de buurt of die ze via via kende.

,,Mensen die hulp nodig hadden. Veelal waren dit ouderen. Toen corona uitbrak durfden velen de deur niet meer uit omdat ze een risicogroep zijn. Ik heb toen zelf flyers opgehangen, zodat ze mij konden benaderen voor eventueel wat hulp. Een boodschapje of andere kleine dingen die handig zijn. Ik zag dat ze ook bij De Haven vrijwilligers konden gebruiken, dus ik meldde mij ook daar aan”, legt Dania uit.

En de afdeling waar ze nu loopt, waardeert het enorm dat Dania er op zondagmiddag is. ,,Het is voor mij zo’n kleine moeite en voor een ander een groot gebaar. Veel mensen vragen waarom ik hier tijd voor vrijmaak. Ik begrijp dat niet. Het voldane gevoel wat je krijgt, als je ook maar even met de mensen hebt gezeten, is zoveel waard.

Reacties

De reacties van de bewoners zijn geweldig”, vertelt Dania. ,,Ik kwam een keer binnen en toe zei een mevrouw: ‘Dat is lang geleden! Ik heb je gemist.’ Terwijl ik er die week ervoor nog was. Dat is zo lief en mooi om te zien. Ik word daar gelukkig van.”

Nu het zo vroeg donker wordt, doet Dania vaak een spelletje met de groep. Wat ze dan vaak speelt is een spel waarbij er liedjes en gezegdes afgemaakt moeten worden. Daar zijn de ouderen heel goed in. De herkenning staat hierbij centraal. ,,Zeg ken jij de mosselman, de mosselman, de mosselman?”, begint Dania. Waarna de bewoners direct invallen: ,,Zeg ken jij de mosselman, die woont in Scheveningen!” ,,Geef hem één vinger”, zegt Dania. ,,En hij neemt de hele hand!”, weten de bewoners. Zo ontstaat er een leuk spelletje. ,,En ze zijn fanatiek ook!”, geeft Dania aan. Als Dania vraagt wat voor zoetigheid een beer graag eet antwoordt een meneer: ,,Boerenkool!” De groep schatert het uit en gelukkig kan hij er zelf ook om lachen. ,,Dat soort opmerkingen maakt het werk ook heel dynamisch”, geeft Dania aan.

Ook Kirsten Reichardt (21) is vrijwilliger in De Haven. Zij is een zogeheten ‘maatje’ van een bewoonster. ,,Mijn intentie was drie jaar geleden om naar verschillende bewoners te gaan die mijn aanwezigheid konden gebruiken. Ik werd gekoppeld aan een bewoonster en dat klikte helemaal”, vertelt ze. Ze maakten kennis met elkaar en het was gelijk heel gezellig. ,,Sindsdien bezoek ik haar ongeveer om de twee weken. We plannen dan samen een afspraak in om een spelletje te doen en bij te kletsen.” De bewoonster heeft weinig sociale contacten en familie die ver weg woont, dus juist daarom is de aanwezigheid van Kirsten extra fijn. ,,Na die drie jaar ken ik haar supergoed en voelt het heel vertrouwd”, beaamt de jonge vrijwilligster. ,,Ik voel mij erg voldaan als ik bijvoorbeeld een keer met haar naar de Action ga. Als ik dat niet met haar zou doen, zou ze er niet vaak meer komen. Of even lekker naar het dorp. Zij regelt de rolstoel en ik loop erachteraan!”, lacht ze.

Omdat Kirsten zelf in het ziekenhuis werkt als verpleegkundige met onregelmatige tijden, is dit maatjesbezoek extra handig. De afspraken kunnen naar haar eigen agenda gepland worden. Ze gaat dan ook nooit met tegenzin: ,,Natuurlijk heb je er de ene keer meer zin in dan de andere keer. Maar het is voor mij een vorm van ontspanning. Ik zie mijn vrijwilligerswerk ook echt als iets privé. Er zit een groot verschil tussen mijn werk in het ziekenhuis en dit”, legt ze uit.

Powerpoint

Willemijn Steenhart (21) voert weer een ander soort vrijwilligerswerk uit. ,,Ik maak de powerpoints (presentaties) voor de kerkdiensten in De Haven”, vertelt ze. Op maandag is er Zingen met de dominee en op vrijdag de weekafsluiting voor de ouderen. Twee keer per week is Willemijn hier daarom mee bezig. ,,Ik kom eigenlijk niet in De Haven zelf, maar maak het thuis vanachter mijn computer. Ik kwam bij dit vrijwilligerswerk terecht door middel van mijn moeder die geestelijk verzorger is. Zij vroeg dat aan mij en ik had tijd over.” En dit doet Willemijn nu alweer anderhalf jaar. De powerpoints worden getoond op een digibord en dit was vooral heel prettig in de coronaperiode waarbij de ouderen op hun kamer moesten blijven.

Willemijn vindt het fijn om te kunnen helpen. ,,Het is heel leuk en dankbaar werk, omdat ik dit voor mensen doe. De mensen in de zaal kunnen op die manier goed meelezen”, legt ze uit. In haar dagelijks leven studeert ze voor pedicure en ze is een halfuurtje tot drie kwartier per powerpoint kwijt in de week. ,,Soms denk ik weleens: ‘Wat heeft iemand hieraan?’ Maar dan heb ik iets gemaakt en dan krijg ik later een berichtje: ‘Bedankt voor de powerpoint; het heeft mij echt geholpen!’ Het is heel fijn om die waardering te krijgen. De dominees hebben het erg druk en ze vinden het daarom heel fijn dat ik dit overneem.”