Search
2°C
Deel dit artikel op social platform

Spakenburg zaal 3 trekt zich na geweldsorgie terug uit competitie

Spakenburg zaal 3 heeft zich daags na de geweldsorgie teruggetrokken uit de competitie. De gebeurtenissen afgelopen vrijdagavond hebben zoveel impact op de spelers dat ze geen zin meer hebben om nog in de zaal te spelen.

Na afloop van de zaalvoetbalwedstrijd tussen Spakenburg 3 en TOB 11 werden spelers van de thuisploeg in sporthal De Stormvogel aangevallen door spelers van de tegenpartij. Hierbij raakten drie spelers van Spakenburg gewond. Eén speler moest met een ambulance worden afgevoerd. Hij bleek zijn kaak te hebben gebroken. Toen de politie arriveerde, waren de vechtersbazen inmiddels vertrokken naar Amsterdam.

In ‘Achter de reclameborden’ op de website van Spakenburg probeert Hille Beekhuis zich te verplaatsen in één van de spelers van Spakenburg zaal 3:

‘Vrijdagavond. Lekker een potje ballen. Je hebt er zin in. Je staat derde op de ranglijst, je tegenstander TOB Amsterdam staat daar twee plekken onder. De wedstrijd verloopt zoals veel wedstrijden verlopen. Spannend, kan twee kanten op, en hoe mooi is dat, je wint de wedstrijd met 3-2. En dat is uiteraard ook wel eens anders geweest. Was er irritatie? Het is je niet opgevallen. Was er onsportief gedrag? Weet jij veel, je was bezig met de wedstrijd. Is er getreiterd, uitgedaagd? Is er wat geroepen? Pffff, niet meer of minder dan in andere wedstrijden. Kom op, het is vrijdagavond, het is weekend. Lekker belangrijk.

Dan, plotseling gaat het snel. Geschreeuw, gedoe. Hoe en wat? Je hebt geen idee maar je zit er middenin. Je ziet dat een paar teamgenoten worden getrapt en geslagen. Gebeurt dit echt? Geduw, getrek. En dan is het alweer voorbij. Je ziet dat een paar teamgenoten serieus aangeslagen zijn. Ze stonden op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. Jij hebt niks. Jij hebt mazzel.

Daarna wordt het allemaal wazig en lopen werkelijkheid, woede en machteloosheid door elkaar heen. Je voelt je schuldig omdat jij ongeschonden uit de strijd bent gekomen. De tranen staan in je ogen als je teamgenoot naar het ziekenhuis gebracht wordt. Je wil naar huis, je wil naar het ziekenhuis, je wil nog lang niet weg, je had hier niet willen zijn. Goed advies komt niet bij je binnen. Althans niet meteen. Je wilt praten. Je wilt met rust gelaten worden. Je hebt een hoofd vol met vragen. Met verwarrende, korte beelden. Flitsen die zich maar niet in een chronologische volgorde laten plaatsen. Je bent gesloopt, murw gebeukt. Ja, het is beter dat je nu naar huis gaat. En dat doe je dan maar. Natuurlijk slaap je nauwelijks, de adrenaline doet trouw z’n werk.

The day after. Je bent moe. Je bent leeg. Nee, het was geen droom, geen nachtmerrie. Gisteravond was echt. Je zoekt je maten op. Op De Westmaat. Je vraagt hoe het gaat met je teamgenoot die naar het ziekenhuis is gebracht. Je hoort dat de politie met een onderzoek bezig is. En ja, ook de KNVB is op de hoogte. Maar het raakt je niet. Je kijkt in de ogen van je voetbalvrienden. Je ziet dat de twinkeling is verdwenen. Het zijn de ogen die je zelf in de spiegel ziet. Je beseft dat de voetbalonschuld verdwenen is. Het onbezorgde is weg. Voor altijd? Zover kijk je niet vooruit. Maar je bent er klaar mee. Zo hoeft het niet meer.’

Beekhuis wenst de speler, die bij de geweldsorgie zijn kaak brak, een voorspoedig herstel. ,,En dat wens ik de andere spelers die minder ernstig gewond zijn geraakt uiteraard ook. Ik hoop dat er gerechtigheid plaats zal vinden. Maar bovenal hoop ik dat vroeg of laat de spelers van het derde zaalvoetbalteam van onze club het plezier in het spelletje terug gaan vinden.”

Door de spelers is aangifte gedaan van mishandeling. De KNVB en de politie zijn een onderzoek gestart.