Rood en blauw onder één dak: Michiel en Rolinda gaan niet samen naar de derby

De derby tussen IJsselmeervogels en Spakenburg is voor velen meer dan een voetbalwedstrijd. Bij Michiel en Rolinda Beukers komt dat allemaal samen onder één dak. Zij vormen een bijzonder paar: Michiel is blauw, Rolinda is rood. Opvallend: hun vaders voetbalden in het eerste van de rivaliserende clubs.

„Ja, ik kom natuurlijk uit een hele rode familie,” vertelt Rolinda lachend. „Ik ben een dochter van Henk de Graaf’’, de stoere middenvelder uit de succesjaren van de Rooien. ,,Dan heb je geen andere kleur. Ik kan me herinneren dat ik als klein meisje altijd meeging naar het voetbal.’’ Michiel knikt. „En ik ben net zo blauw als mijn vrouw rood is. Ik heb zelf ook altijd gevoetbald. Het eerste heb ik niet gehaald, maar ik ben blauw geboren.”

Voor Rolinda voelde het sportpark van de Rooien al vroeg als een tweede thuis. „Je groeit er eigenlijk mee op. Er zijn nog steeds mensen die mij kennen als klein meisje. Dat is altijd leuk. Het klinkt misschien gek, het is niet je thuis, maar het voelt wel zo. Je kent eigenlijk iedereen. Zeker de mensen in de kantine achter de bar. Dat is gewoon superleuk.” De voetbalband gaat zelfs nog een generatie verder. Rolinda’s vader Henk speelde in het eerste van IJsselmeervogels, terwijl Michiels vader Lou als keeper in het eerste van Spakenburg speelde. De kans is groot dat zij elkaar ooit in de derby hebben getroffen. „Ik denk dat ze wel een keer tegen elkaar gespeeld hebben”, zegt Michiel. „Ze hebben het er weleens over gehad.”

Elftalleider

Later kregen hun vaders zelfs een gezamenlijke rol binnen hun clubs. „Ze waren allebei elftalleider van het eerste”, vertelt Michiel. „Mijn vader bij Spakenburg en Henk natuurlijk bij IJsselmeervogels.” Toen Rolinda en Michiel verkering kregen, was het dus niet alleen een relatie tussen twee mensen, maar ook tussen twee voetbalwerelden.

,,Ik weet nog wel de eerste gezamenlijke verjaardag”, lacht Michiel. „Toen dachten we: zal het allemaal goed gaan? Maar het was meteen supergezellig. Alleen maar verhalen van wedstrijden van vroeger uit de oude doos.” Rolinda vult aan: „Ze kenden me natuurlijk ook al. We waren al enige tijd bevriend. Het is altijd meer gein over en weer geweest. Er is nooit echt een punt van gemaakt dat er één rood en één blauw is.”

In beide gezinnen speelde voetbal een hoofdrol. „Alleen maar”, zegt Rolinda. „Alles draaide om voetbal.” Michiel herkent dat. „Ja, bij ons ook.” Rolinda herinnert zich nog een moment uit haar jeugd: „Ik had bijvoorbeeld een groep 8-musical. Maar mijn vader kwam echt pas heel laat binnen. Die moest eerst trainen. Daar ging altijd voor alles.”

Verkering

Toen ze verkering hadden, gingen ze in het begin nog wel eens samen naar de derby. Maar dat bleek geen goed idee. Rolinda vertelt lachend een herinnering: „Wij hadden net verkering en er was een derby bij Spakenburg. Wij kwamen met 1-0 voor. Maar ja, we waren natuurlijk samen, dus dan ga je niet voluit juichen. Ik was ook nog eens bij de blauwen. Toen maakten de blauwen 1-1. Michiel was natuurlijk ook blij, maar reageerde ingetogen.”

Maar daarna gebeurde er iets dat ze nooit meer vergaten. „De blauwen kregen een penalty. Ik heb Michiel nog nooit zo zien springen. Ik stond daar natuurlijk helemaal dwars. En toen miste Theo de Graaf die penalty. Ja, toen was ik natuurlijk heel blij.” Michiel lacht: „Daarna hebben we gezegd: we gaan niet meer samen naar de derby.”

Sindsdien hebben ze een vaste afspraak. „’s Ochtends om een uur of twaalf zeggen we tegen elkaar: fijne dag,” vertelt Michiel. „Ik heb mijn eigen groepje en mijn vrouw haar eigen groepje.” Rolinda verschijnt dan volledig in het rood, Michiel draagt de kleur blauw. Michiel grapt: „Bij een gelijkspel zien we elkaar om zeven uur. Als één van de twee wint, dan zien we elkaar pas om elf uur.”

Kiezen

Van club wisselen is overigens ondenkbaar. „Nee, dat kan echt niet”, zegt Rolinda resoluut. „Dat rood en blauw zit er bij ons gewoon in.” De rivaliteit speelt zelfs een rol bij de kinderen. „Onze dochter voetbalt al van kleins af aan bij de Rooien”, vertelt Rolinda. Michiel: „Onze zoon heeft bij de Blauwen gevoetbald. ,,We zeiden dat ze zelf mochten kiezen”, geeft Michiel toe. „Maar we hebben natuurlijk wel een beetje sturing gegeven.” Al is zoon Lion later met zijn vrienden toch bij IJsselmeervogels gaan voetballen.

Ondanks de rivaliteit is er vooral veel respect voor elkaar. Michiel hielp soms zelfs bij de club van zijn vrouw door als vlagger te fungeren. „Ik ben ook sponsor bij IJsselmeervogels”, zegt hij. Rolinda: „En als er een sponsorevent is bij een van de clubs, gaan we gewoon samen.”

Ook met de sportieve situatie van IJsselmeervogels leven ze mee. „Waar IJsselmeervogels nu staat is IJsselmeervogels onwaardig,” zegt Rolinda. „Dat gaat je wel aan het hart.” Michiel: „Ik vind het als blauwe ook onbegrijpelijk. Het is zo’n grote club.”

Winst

De spanning voor de komende derby is zoals altijd groot. „Een derby is altijd een wedstrijd op zich”, zegt Rolinda. „Maar we gaan sowieso voor de winst. Aan een gelijkspel hebben we niks.” Michiel ziet het ook als een onvoorspelbare wedstrijd. „IJsselmeervogels speelt thuis, dus dat maakt het lastig. Eigenlijk zou winst niet goed zijn als we volgend seizoen opnieuw een derby willen, maar ik blijf een blauwe.”

Tot slot wagen ze zich allebei aan een voorspelling. Rolinda glimlacht: „Wij winnen met 1-0.” Michiel blijft ook trouw aan zijn club: „Ik houd het op 1-3 voor Spakenburg.” Wat de uitslag ook wordt: in huize Beukers blijft de liefde gelukkig sterker dan rood en blauw.